Afgelopen vrijdag had ik niet zo'n leuk gesprek. Ik ben niet geslaagd voor mijn praktijkexamen en moet nog (maximaal) 20 weken extra stage lopen. Ik moet dan een deel van mijn praktijkexamen overdoen.
Omdat ik eigenlijk de afgelopen 2 jaar hard gewerkt heb altijd goede cijfers heb gehaald heb ik er geen rekening mee gehouden dat dit wel eens zou kunnen gebeuren. Zelfs niet toen ik de eerste keer niet alles haalde en een deel over moest doen.
En toen kreeg ik dus vrijdag te horen dat ik niet met mijn lieve vriendinnen samen ga afstuderen, maar dat ik het verlengingstraject in moet.
Zelden heb ik mezelf zo'n grote loser gevoeld als nu. Ik, degene met altijd de hoogste cijfers, degene naar wie iedereen altijd toe kwam voor hulp, ik ben nu degene die het niet gaat halen.
De afgelopen paar maanden waren voor mij lichamelijk al behoorlijk intensief, door het werken met baby's en de stress die ik had tijdens mijn laatste stageperiode, dus ik zag er erg naar uit om eindelijk klaar te zijn en mijn lichaam weer wat rust te kunnen geven. Maar dit kan nu dus nog niet.
En dit was nu de welbekende druppel... Al die maanden dat ik op mijn tandvlees heb gelopen eisen nu hun tol. Vanmorgen kon ik bijna niet uit bed komen en lag ik jankend van de rugpijn in bed. Ik slaap bijna niet meer, ben ronduit labiel en heb een humeur om op te schieten.
Mijn lijf protesteert aan alle kanten, en mijn psychische toestand is momenteel niet veel beter.
Dus nu moet ik er toch echt aan gaan geloven...
Ik mot echt de dokter gaan bellen, want zo gaat het niet langer....
Niet boos worden hoor, maar als ik dit zo lees vraag ik me af of je dan de juiste opleiding hebt gekozen?
BeantwoordenVerwijderenDat behoeft misschien nog even een toelichting. Als het werk zoveel lichamelijk van je eist, kun je je afvragen of je dat de rest van je leven wilt doen. Of is de stage iets geheel anders dan wat je uiteindelijk wilt gaan doen?
BeantwoordenVerwijderen