Breuklijntje

Soms heeft je lijf er ineens genoeg van. En als je daar niet naar luistert.... Dan grijpt het lot in.
Dus viel ik 2 weken geleden, toen ik mijn moeder ging halen in Apeldoorn, languit op mijn snufferd. 
Ik kon het niet winnen van een losliggende stoeptegel...
Het resultaat, handen en knie kapot en een berg spierpijn.
Als fibro-muts ga je er dan al een beetje van uit dat het wel wat langer zal duren voor de pijn over gaat.
Maar er was toch een deel van de pijn dat anders was. Scherper, pijnlijker. En nogal op het bot.
Gaat wel weer over, denk je dan. Maar het ging niet over en werd eigenlijk alleen maar erger.
Toch maar even een bezoekje aan de dokter gebracht en die kwam doodleuk met de mededeling: "Uw sleutelbeen is gebroken, loopt u daar echt al anderhalve week mee?" Meer als een stamelend "eh, ja" kwam er bij mij niet meer uit.
En dus loop ik nu met een gebroken sleutelbeen, een week voor mijn moeder moet gaan verhuizen naar Vlissingen. Hoezo, komt niet zo goed uit? *Story of my life*


Wat speelt er verder nog in mijn nooit saaie bestaan?
Sinds kort heb ik erg leuk email contact met een gezellige heer. Hoewel het elke keer nergens over lijkt te gaan, gaat het stiekem toch steeds de diepte in. Apart. Even wennen. Wel erg leuk.
Binnenkort gaan Robby en ik een weekendje weg. We gaan naar Sara Kroos kijken in Roosendaal en zochten nog een leuk hotel daar. En toen bood deze heer ons zomaar zijn logeerkamer aan. 
Een beetje flammagasted vroeg ik heer of hij wel serieus was. Maar heer had het al uitbesteed aan zijn liefvriendinnetje en met haar heb ik dan ook een goed telefoongesprekje gevoerd (waarin we natuurlijk over véél meer dan dat hebben gekletst) waarin het voorstel vorm kreeg en ook nog eens gezellig werd!
Dus nu heb ik een logeerdate met mijn BTPF4ffr en haar liefvriendje.
Na de logeerdate gaan Robby en ik verder voor een romantisch weekendje weg in een mooi hotel met een Spa er bij... Even helemaal bijkomen.


En dat zullen we nodig hebben. De komende weken worden druk met de verhuizing van mijn moeder, koninginnedag, bevrijdingsfestival, gezin, overblijf, werk en school. School, waar het steeds leuker wordt, en de contacten steeds meer uitdiepen. Ik leer steeds meer van mijn klasgenoten écht kennen en een paar ervan zijn zeker de moeite waard om mijn energe aan te geven :)!


En mijn sleutelbeen... Dat moet vanzelf weer overgaan. Met een beetje rust en de nodige pijnstillers, want wát een rotpijn is dat zeg!