Even terug... maar toch niet

Vandaag heb ik weer eens op vrijdag de overblijf gedraaid. Vorig jaar rond deze tijd deed ik dat nog elke vrijdag, en dat was altijd erg fijn. Maar er gebeurde iets en er ontstond veel verdriet en boosheid. Nu doe ik nooit meer de overblijf op vrijdag.

Toch wilde ik het vandaag doen. Op mijn vrije dag. Het had helemaal niet gehoeven. Maar ik wilde het zelf.
Het werd een rare overblijf. Er was een goed gesprek, een ongemakkelijk gevoel, een vertrouwd gevoel, een gevoel van God-wat-mis-ik-dit-toch, een gevoel van nee-het-is-niet-meer, momenten met echt onze humor en een gevoel van mag-ik-je-alsjeblieft-omhelzen.

Het blijft lastig. Normaal gesproken zijn we op de overblijf altijd met meer mensen, en nu waren we voor het eerst met zijn 2en. En dan voel je des te harder wat je kwijtgeraakt bent. En dat was het allemaal gewoon niet eens waard. Ik ben zo stom geweest en hoewel het allemaal wel een plek krijgt, blijft de pijn.
Ik ben blij dat we in elk geval normaal kunnen praten en kunnen lachen, maar ik mis de rest. Heel erg.

Nu moet ik dit weer van me af gaan zetten, want ik moet in de *verhuis-modus*. Het worden een paar erg drukke dagen voor ons. Ik hoop dat mijn lijf het houdt... Wish me luck...

Fijn weekend allemaal!