Vandaag heb ik weer eens op vrijdag de overblijf gedraaid. Vorig jaar rond deze tijd deed ik dat nog elke vrijdag, en dat was altijd erg fijn. Maar er gebeurde iets en er ontstond veel verdriet en boosheid. Nu doe ik nooit meer de overblijf op vrijdag.
Toch wilde ik het vandaag doen. Op mijn vrije dag. Het had helemaal niet gehoeven. Maar ik wilde het zelf.
Het werd een rare overblijf. Er was een goed gesprek, een ongemakkelijk gevoel, een vertrouwd gevoel, een gevoel van God-wat-mis-ik-dit-toch, een gevoel van nee-het-is-niet-meer, momenten met echt onze humor en een gevoel van mag-ik-je-alsjeblieft-omhelzen.
Het blijft lastig. Normaal gesproken zijn we op de overblijf altijd met meer mensen, en nu waren we voor het eerst met zijn 2en. En dan voel je des te harder wat je kwijtgeraakt bent. En dat was het allemaal gewoon niet eens waard. Ik ben zo stom geweest en hoewel het allemaal wel een plek krijgt, blijft de pijn.
Ik ben blij dat we in elk geval normaal kunnen praten en kunnen lachen, maar ik mis de rest. Heel erg.
Nu moet ik dit weer van me af gaan zetten, want ik moet in de *verhuis-modus*. Het worden een paar erg drukke dagen voor ons. Ik hoop dat mijn lijf het houdt... Wish me luck...
Soms heeft je lijf er ineens genoeg van. En als je daar niet naar luistert.... Dan grijpt het lot in. Dus viel ik 2 weken geleden, toen ik mijn moeder ging halen in Apeldoorn, languit op mijn snufferd. Ik kon het niet winnen van een losliggende stoeptegel... Het resultaat, handen en knie kapot en een berg spierpijn. Als fibro-muts ga je er dan al een beetje van uit dat het wel wat langer zal duren voor de pijn over gaat. Maar er was toch een deel van de pijn dat anders was. Scherper, pijnlijker. En nogal op het bot. Gaat wel weer over, denk je dan. Maar het ging niet over en werd eigenlijk alleen maar erger. Toch maar even een bezoekje aan de dokter gebracht en die kwam doodleuk met de mededeling: "Uw sleutelbeen is gebroken, loopt u daar echt al anderhalve week mee?" Meer als een stamelend "eh, ja" kwam er bij mij niet meer uit. En dus loop ik nu met een gebroken sleutelbeen, een week voor mijn moeder moet gaan verhuizen naar Vlissingen. Hoezo, komt niet zo goed uit? *Story of my life*
Wat speelt er verder nog in mijn nooit saaie bestaan? Sinds kort heb ik erg leuk email contact met een gezellige heer. Hoewel het elke keer nergens over lijkt te gaan, gaat het stiekem toch steeds de diepte in. Apart. Even wennen. Wel erg leuk. Binnenkort gaan Robby en ik een weekendje weg. We gaan naar Sara Kroos kijken in Roosendaal en zochten nog een leuk hotel daar. En toen bood deze heer ons zomaar zijn logeerkamer aan. Een beetje flammagasted vroeg ik heer of hij wel serieus was. Maar heer had het al uitbesteed aan zijn liefvriendinnetje en met haar heb ik dan ook een goed telefoongesprekje gevoerd (waarin we natuurlijk over véél meer dan dat hebben gekletst) waarin het voorstel vorm kreeg en ook nog eens gezellig werd! Dus nu heb ik een logeerdate met mijn BTPF4ffr en haar liefvriendje. Na de logeerdate gaan Robby en ik verder voor een romantisch weekendje weg in een mooi hotel met een Spa er bij... Even helemaal bijkomen.
En dat zullen we nodig hebben. De komende weken worden druk met de verhuizing van mijn moeder, koninginnedag, bevrijdingsfestival, gezin, overblijf, werk en school. School, waar het steeds leuker wordt, en de contacten steeds meer uitdiepen. Ik leer steeds meer van mijn klasgenoten écht kennen en een paar ervan zijn zeker de moeite waard om mijn energe aan te geven :)!
En mijn sleutelbeen... Dat moet vanzelf weer overgaan. Met een beetje rust en de nodige pijnstillers, want wát een rotpijn is dat zeg!
Mijn moeder komt (eindelijk) naar Vlissingen. Dat is superleuk, maar geeft heel veel werk. Robby doet, samen met zijn ouders, heel veel van het zware werk. Behangen, schuren, schilderen, vloeren leggen. Ik kan daar niet zo mee helpen, en dat vind ik verschrikkelijk. Dat mijn schoonmoeder staat te schuren en ik niet. Ik regel dingen, sleep mijn moeder mee naar bouwmarken en woonwarenhuizen en zorg voor de kinderen en het huis. En dát gaat me nu al opbreken. Die k*tfibro zorgt er voor dat ik nu al kapot ben terwijl ik het idee heb dat ik toch al geen ene flikker uitvoer. Ik raak er erg gefrustreerd van. En nu moet ik ook nog gaan werken met mijn zere lijf, dat mij ook nog verrast heeft met een flinke hoofdpijn die niet weg wil gaan.
Verder had ik een toetsweek deze week, en moest dus dinsdag komen opdraven op school voor een rekentoets en een toets over kinderziekten. De rekentoets heb ik volledig verknald, en met mij nog meer klasgenoten. De andere toets was een makkie gelukkig. Nu staat er voor komende dinsdag de presentatie van mijn portfolio op de planning, iets waar ik erg tegenop zie en waar ik ook nog veel aan moet doen.
Gelukkig zijn er heus nog wel veel leuke dingen hoor. Ik ben reuze blij en dankbaar dat mijn lieve schoonouders zo belangeloos werken in het nieuwe huis van mijn moeder. Wat een ontzettend lieve mensen zijn dat toch. Ik kan nooit teruggeven wat zij allemaal doen voor mij (ons). In Apeldoorn is nicht Hannie ook heel druk met het regelen van allerlei dingen voor mijn moeder. Daar ben ik ook erg blij mee, want dat is vanuit Vlissingen toch wel erg lastig. Robby blijft mijn grote steun en toeverlaat en mijn grote, grote liefde. Ik hou zoveel van hem, hij doet zoveel voor mij..
Op school heb ik het nog steeds erg naar mijn zin, ik heb hele leuke klasgenoten en we geinen wat af. Ook op facebook heb ik erg leuk contact met een aantal mensen, waaronder een onverwacht grappig email contact. Ik ben erg benieuwd hoe dat gaat verlopen.
Op twitter is er gisteren ineens een spontaan #reumafibroclubje ontstaan. Geen gek idee vind ik. Het is mijn ervaring dat alleen de mensen die ook daadwerkelijk weten wat reuma en fibro is, je ook daadwerkelijk kunnen begrijpen. Dat is wel fijn.
Goed, ik heb mijn gal weer gespuwd, mijn hoofd is er niets leger van geworden helaas. Ik heb ook nog lang niet alles gezegd wat er in mijn hoofd zit. En dat is maar beter ook. Want heel veel dingen die in mijn hoofd zitten, zijn niet geschikt om met iedereen te delen....
Soms heb je ineens zo'n weekend waarin je je helemaal suf geniet...
Zaterdag was een lekker rommel dagje. Lief was 's middags aan het klooien met computers om de meiden weer te voorzien van een goede pc op hun kamer (verwend? ja!). Ik heb wat boodschappen gedaan en een beetje in huis gerommeld. De dames hebben lekker buiten geskeelerd en zijn verder lekker lui geweest.
Zaterdagavond hadden mijn lief en ik even een avondje quality time samen. Niks tv kijken, maar samen zijn. Dicht bij elkaar...
Zondag was een beetje een vreemde dag. Voor mij best een drukke dag, want ik had zowel 's middags als 's avonds een uitje.
's Middags ben ik samen met mijn SZtjuh Kitty naar een droomtijdconcert van de groep Nada Naga geweest. Voor Kitty een uitdaging, want ze wist eigenlijk niet zo goed wat ze ging doen en dat was maar goed ook. Kitty heeft namelijk iets met geluidjes. Nou ja eigenlijk heeft ze iets tégen geluidjes. En het droomtijdconcert is een aaneenschakeling van geluiden... Klankschalen, gongen, didgeridoos, belletjes, vage trommels met dingen er in die regengeluiden nabootsen, veren, rammelaars en drums en dan ook nog de vage klanken die de mensen van Nada Naga uitstootten... Hier een voorbeeldje:
Het was een hele belevenis moet ik zeggen.... Ik ben echt supertrots op mijn SZtjuh dat ze het hele droomtijdconcert heeft uitgezeten (gelegen) want ze had het regelmatig niet makkelijk. Ikzelf vond het erg leuk. Raar, maar leuk. Op een bepaald moment kreeg ik een klankschaal tegen me aan en toen ze daar op sloegen voelde ik dat door mijn hele lijf. Nadeel daarvan was wel dat het pijn deed, net of al mijn spieren gingen aanspannen. En anderhalf uur op een matje op de vloer liggen is ook niet echt bevorderlijk voor mijn lijf merk ik nu. Dat is wel jammer, want daardoor (en omdat ik zo gefocust was op SZtjuh) kon ik me niet genoeg ontspannen om er echt van te genieten. Wie weet doe ik het nog wel een keer!
Toen ik thuiskwam van het droomtijdconcert kon ik gelijk gaan douchen en omkleden voor de avond. Ik had via facebook kaartjes gewonnen voor de première van de film "QUIZ". Een nieuwe film van Dick Maas.
De champagne was te drinken, de quiz die voor de film werd gehouden was bijna gênant en de film was een echte Dick Maas. Hij was leuk, met een enigszins ziek verhaal maar goed in elkaar gezet en op het laatst, zoals het hoort bij een Dick Maas, totaal over the top.
Na de film hebben we nog even wat te eten gehaald en zijn dat lekker thuis op de bank gaan opeten. We hebben nog eventjes op de bank gehangen en zijn daarna lekker gaan slapen.
En vanochtend was het wat moeilijk wakker worden. Ik heb een super weekend gehad en zit nog in de nageniet-modus. Mijn lijf zit er ook in trouwens. Dat doet aan alle kanten zeer. Dat is het nadeel van de fibro. Om de een of andere reden moet je voor de leuke dingen altijd erg boeten. Maar het was het waard.
En nu komt er weer een nieuwe week. Een week waarvan ik nu al weet dat ie zware momenten heeft. Maar ook een paar hele leuke.... We duiken de week maar weer in!
p.s. Lief, bedankt voor het fijne weekend, je hebt zoveel gedaan voor mij en de meiden... Love you!
Soms doe ik een heel klein beetje dom Ben ik een tikkeltje dom Denk ik niet aan wat de anders voelt En het is nooit zo bedoeld Soms doe ik een heel klein beetje dom
