beren op de weg

De afgelopen 2 weken waren voor mij weken van hollen, hollen en nog eens hollen. Werken, veel doen voor school, toetsen en nog meer werken. Mijn huishouden ligt total op zijn gat, ik verrek van de pijn (dat de zomer maar niet wil komen helpt daar ook niet echt aan mee) en ik ben niet te genieten thuis.

Maar, dat had een doel. Ik heb het gehaald, het eerste jaar is klaar, ik heb goede cijfers, genoeg studiepunten en echt heel veel geleerd. Mijn eindbeoordeling van stage was erg goed en ik weet precies wat ik nog te leren heb. Een goed vooruitzicht voor het komende jaar dus.

En dat is met 1 telefoontje allemaal de grond in geboord. Volgend jaar moet ik in Oostkappelle gaan werken. Dat is elke dag 20 kilometer heen en 20 kilometer terug. Op mijn snorbrommertje, want een auto heb ik niet. En dat ga ik met mijn fibromyalgie lichamelijk nooit redden. Werken op een kinderdagverblijf is lichamelijk al zwaarder dan op een BSO en daar had ik me ook al op ingesteld. Maar als er dan ook nog elke dag 2 uur reistijd bijkomt....

En nu voel ik me compleet verslagen. Heb het gevoel dat het afgelopen jaar voor niets is geweest. Ben ontzettend bang dat ik straks weer ben waar ik 2 jaar geleden was. Ziek en zonder baan. Omdat ik weet dat ik me kapot ga werken als ik daar terecht kom. Want ik zal er alles aan doen om te voldoen aan de verwachtingen. Maar ik heb ook nog een gezin, en een huishouden. En een ziek lijf. Ik wil niet zo'n zeikerd worden die zich steeds ziek moet melden.

Mijn werkgever zegt dat het misschien nog wel veranderd. En misschien ook niet. En misschien gaan ze me in oktober wel herplaatsen. En misschien ook niet. Informatie waar ik helemaal níets mee kan dus.
Robby zegt dat het wel goed komt. Dat we er alles aan gaan doen om dit te laten werken. Lief van hem.

Maar ik zie het nu gewoon even niet meer. Ben totaal gedemotiveerd en erg verdrietig.

Dus.

Beren op de weg. Hele grote beren.