Een goed gesprek

Gisteravond heb ik een goed gesprek gehad. En nu probeer ik op te schrijven hoe dat gesprek is verlopen. Dat doe ik omdat ik dat graag doe. Schrijven. Het maakt mijn hoofd leeg. En publiceren doe ik ook graag. Omdat er veel mensen zijn die herkenning vinden in mijn blogs. Of troost. Of een beetje liefde, blijdschap en humor.
Ik post puur voor mijn eigen gevoel, maar ook om de lieve reacties die ik krijg op mijn blogs.
Aan de andere kant ben ik me er terdege van bewust dat ik in mijn schrijfgerei ook een hele giftige pen heb zitten. En onbewust pak ik die vaker dan me lief is. Dus mijn blogs kunnen voor sommigen ook uitermate kwetsend zijn. Ook al schrijf ik ze niet met de bedoeling om te kwetsen, maar puur vanuit mijn eigen gevoel. En achteraf is mijn gevoel soms wat theatraal (understatement) en had het allemaal best wat milder gekund.
Voor die blogs, en de tranen die er uit voortkwamen, een diepe buiging. Ik heb er geen spijt van dat ik ze geschreven heb, maar wel van de uitwerking die ze hadden.

Terug naar mijn goede gesprek. Een raar gesprek. ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik er van moet zeggen.
Het was een ongemakkelijk-vertrouwd-zwaar-licht-verdrietig-grappig-eerlijk-moeilijk-vanzelfgaand-watisditkut-watvoeltditgoed-watmisikdit-ditgaatnietmeer-iksnapjezogoed-iksnaphetniet-waarom-daarom-ikwiljeknuffelen-ikwiljeslaan-hetkomtwelgoed-hetkomtnooitmeergoed-wezienwel-wordtalsjeblieftgewoonweergelukkig gesprek.

Zoiets.
In een avond zoveel emoties voelen is vermoeiend. Maar het voelt nu wel beter. Het verdriet is nog niet minder, maar wel rustiger. Ik geloof dat we eerlijk tegen elkaar geweest ben en ik heb er zelf een goed gevoel over. Ik heb niet gehuild (sjowwww) maar wel twee theelepeltjes totaal omgebogen (en weer terug gebogen, zo ben ik dan ook wel weer) uit pure frustratie en om maar niet te gaan janken.
Het was ontzettend fijn om te merken dat ondanks het moeilijke onderwerp onze humor nog niet verloren is gegaan en het op die manier toch weer vertrouwd bleef. En we zijn niet over gegaan op koetjes en kalfjes, we hebben het echt uitgesproken (was wel moeilijk, ja hoor, ja)....

En nu?
Tja... Geen idee.
We zien wel hoe het loopt. We zullen elkaar in dit durp toch regelmatig tegen gaan komen. En ik hoop dat er een tijd komt dat ik met hen weer een wijntje kan drinken, zonder gedoe. Maar dat heeft nog wel een hele hoop tijd nodig denk ik.