gedachten

Soms zit er even geen gedicht in mijn hoofd.
Geen gedichten, wel gedachten.

Na een dag op school ben ik altijd erg uitgeput. En toch heb ik het erg leuk. Ik word keer op keer er aan herinnert dat mensen niet zomaar op je pad komen. Dat mensen die op je pad komen, daar ook horen te zijn.
Momenteel bevind ik me steeds vaker in de adviserende rol. en die rol bevalt me wel, moet ik zeggen.
Dat ik, met al mijn onzekerheden, fouten en twijfels, andere mensen kan helpen met de dingen die ik al ervaren heb. Wat een voorrecht is dat! Dit sterkt me ook in mijn gevoel dat dit het pad is dat ik moet volgen.
Ik hoor gewoon andere mensen te helpen. Ik kán andere mensen helpen.

Hoe leuk het ook is, het heeft ook wel een nadeel. Ik vergeet mezelf soms een beetje. Loop mezelf nog wel regelmatig voorbij. En dat gaat op den duur zijn tol eisen. Mijn lijf protesteert hevig tegen elke beweging, mijn hoofd staat regelmatig op knappen en mijn emotionele toestand is ook niet altijd even stabiel.

Komt nu het dilemma, is het dat waard?  Nee, natuurlijk niet. Ik moet ook op mezelf letten. Vandeweek kreeg ik op twitter een mooi eigenwijsje: "Ik ben precies goed zoals ik ben!"
En dat is ook zo.
Vind ik.
Meestal.

En toch ben ik blij dat ik zoveel mensen kan helpen. En ook dat mensen door mij geholpen willen worden. Naar me willen luisteren. Fijn dat deze mensen allemaal op mijn pad komen, en ik op het hunne.
Gelukkig komen er ook mensen op mijn pad, die weer goed voor mij zijn. Die me met beide benen op de grond houden, overal de humor van in kunnen zien en ook heel (eigen)wijs zijn. En speels.
En weet je wat nu zo leuk is? De mensen die ik bedoel, weten precies dat ik het over hen heb. Of hun. Of zoiets.
Ik heb nog een hoop te leren....