Nog steeds kan ik verdwalen
In je ogen, je verhalen
Nog steeds blijf ik naar je kijken
Ook al laat ik het niet blijken
Nog steeds zie ik jouw lief gezicht
Je ogen niet op mij gericht
En al doet het soms ontzettend zeer
Geluk, dat komt vanzelf wel weer
Soms ineens momenten van verdriet
Veranderen dat kan echt niet
Dus leg ik me er nu maar bij neer
Dat wat we hadden is niet meer
De toekomst lijkt nu heel ver weg
Ik zelf weet soms niet wat ik zeg
Al is de kogel door de kerk
Gelukkig is de liefde sterk
En één ding, daar geloof ik in
De liefde mijn man en mijn gezin
De basis zijn zij voor mijn geluk
Met hen kan mijn leven niet meer stuk
In sprookjes geloof ik niet meer
Maar het doet echt steeds minder zeer
Tenminste dat hou ik mij voor
En zo kom ik er heus wel door....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten