Fibromyalgie

Dit gedicht schreef ik toen ik vorig jaar te horen kreeg dat ik fibromyalgie heb.

Hier ben ik nu, dit is het dan 
weet niet waar ik nu blijf 
totaal bedrukt en vastgeroest 
gevangen in mijn lijf 

Mijn lijf dat sinds enige tijd 
zijn eigen leven leeft 
me vasthoud, klemt en me verstikt 
en niks te geven heeft 

Vast ook de rituelen 
de zelfspot en de lach 
De grote bek en empathie 
die men o zo graag mag 

maar nu ik pijn heb merk ik pas 
hoe mijn masker me benauwd 
en hoe mijn lieve warme hart 
bibbert van de kou 

ik jank en huil mijn masker los 
kan niet meer blijven staan 
en nu het valt kan ieder zien 
ik kan het niet meer aan