Fotoos tankloop

Alweer trots op robby! 20 kilometer gelopen in 1 uur 51 minuten!

Tweede kerst

Een hele afwisselende tweede kerstdag met een hardloopwedstrijd, spelletjes, films en heerlijk eten. Samen met kleine oma.

Ohja. Op de laatste foto is goed te zien wie er had gewonnen.... en wie niet. 😁

Trots

Vandaag heeft mijn lief zijn eerste wedstrijd gelopen. Samen met Fay ben ik gaan aanmoedigen. Terwijl Robby liep moesten wij wel even opwarmen natuurlijk...

Trots op mijn vent!!

Kerstavond

Onze kerstavond....
Met chocolademelk met marshmallows, slagroom en koekjes.

En.....

Cadeautjes!

Wat moet ik doen

Het is al veel te lang geleden
Het zou echt over moeten zijn
Het gaat ook echt niet meer gebeuren
Ook al was het nog zo fijn

Het is verpest door domme acties
Mijn god wat waren we toch stom
En al is het al een tijd niet meer
We geven er toch nog steeds om

Wat moet ik doen
Zodat je stopt met van me houden
Wat moet ik doen
Zodat je mij niet meer ziet staan
Wat moet ik doen
Want ik ben echt niet te vertrouwen
Wat moet ik doen

Voor een zoen

Het was ook stom om maar te denken
Dat ik het wel vergeten kan
Je zit in mijn hart vastgeketend
Hoe kan ik je loslaten dan

Dus blijf ik hopen op wat beters
Blijf ik hopen op wat ik had
Al weet ik dat het echt geen zin heeft
En raak ik langzaam afgemat

Wat moet ik doen
Zodat je stopt met van me houden
Wat moet ik doen
Zodat je mij niet meer ziet staan
Wat moet ik doen
Want ik ben echt niet te vertrouwen
Wat moet ik doen

Voor een zoen

Wat moet ik doen
Zodat ik stop met van je houden
Wat moet ik doen
Zodat ik jou niet meer zie staan
Wat moet ik doen
Ik weet dat ik je kan vertrouwen

Wat moet ik doen.

Te veel

Soms is alles te veel.
Of lijkt alles te veel.
Ik weet het eigenlijk niet zo goed.
Verg ik te veel van mezelf?
Absoluut.
Maar...
Ik moet nog zo veel...

Ik heb nog een week of 7 om mijn diploma te halen dus te tijd begint toch wel enigszins te dringen.
Maar..
Mijn lichamelijke klachten zijn momenteel dusdanig aanwezig dat ik op mijn werk (stage) niet optimaal kan functioneren.

De ambitie is weer begonnen, mijn eigenste ik-moment in de week waar ik enorm van geniet.
Maar...
Ook een intensieve avond, die niet alleen energie oplevert, maar ook energie kost.

Mijn gezin probeer ik op de eerste plaats te stellen.
Maar...
Het lijkt wel of dat er gewoon niet van komt. Ik ben altijd moe, heb constant pijn en daardoor een heel kort lontje.

Het huishouden... Daar ga ik maar niet eens over beginnen...
Ik moet Robby steeds meer laten doen en dat vreet enorm aan me.

En dan heb ik het nog niet eens over mijn sociale leven....

Kortom.
Momenteel heb ik voornamelijk het gevoel dat ik aan alle kanten te kort schiet en niet anders doe dan falen.

En ik weet even niet hoe ik dat moet veranderen......

Zo zijn nu eenmaal de (belachelijke) regels....

Iedereen loopt er wel eens tegenaan, regels die voor niemand logisch lijken. Dingen die ergens op een kantoor aan een bureau door iemand zijn bedacht die kennelijk geen praktijkervaring met het onderwerp.
Nog niet zo heel erg lang geleden kreeg ik ook ergens mee te maken waar ik een heel groot "húh" gevoel bij heb.

Samen met mijn moeder ging ik naar het #ADRZ (ziekenhuis) in Vlissingen. Zij moest daar zijn voor een aantal onderzoeken en had daarna een afspraak bij de cardioloog. Die onderzoeken en het gesprek verliepen allemaal prima, er was niets verontrustends gevonden en met een receptje voor wat nieuwe medicijnen mocht mijn moeder gewoon weer naar huis. Tot zo ver geen rare dingen.

Maar een maal op de parkeerplaats werd mijn moeder onwel en ze ging onderuit. Half aanspreekbaar en half buiten bewustzijn lag ze op de grond. En natuurlijk is er op dat moment niemand in de buurt.....
Dus ik bel naar 112 en vertel dat mijn moeder op de parkeerplaats van het ziekenhuis onwel is geworden en dat ik haar niet alleen durf te laten. De aardige dame aan de lijn vertelt dat er gelukkig net een ambulance bij het ziekenhuis in Vlissingen is gearriveerd en dat deze er aan komt. Ik vond het nogal een gedoe, alleen een brancard was ook genoeg geweest, maar hey, ik was allang blij dat er íets gebeurde en dacht er verder niet over na.

Al snel kwam er een ambulance uit de garage rijden, deze reed met een knallende sirene weg om 50 meter verder weer te stoppen (tatu, tatu... klaar). De ambulance medewerkers waren snel uit de ambu en snel bij mijn moeder. Ze vroegen wat er aan de hand was en ik vertelde dat mijn moeder net bij de cardioloog vandaan kwam en onwel was geworden.

De ambulance medewerker belde naar de cardioloog met de vraag of hij even wilde kijken naar mijn moeder omdat ze daar net vandaan kwam. Het antwoord was nee, het was niet nodig. En toen kwam het....

Mijn moeder moest naar het ziekenhuis.... In GOES!
Kennelijk zijn de regels dat als je eenmaal in een ambulance ligt, je naar het ziekenhuis in Goes gebracht moet worden. Dus wij met de ambulance, vanaf de parkeerplaats van het ziekenhuis in Vlissingen, naar het ziekenhuis in Goes!
De ambulance medewerkers vertelden mij dat als ik terug naar binnen was gegaan om een rolstoel te halen, mijn moeder daar zelf had in gehesen en terug naar binnen was gegaan met haar, dat ze haar dan wél in Vlissingen hadden opgenomen. Maar de regels zijn, eenmaal in de ambulance, dan naar Goes.

Is er íemand!!! Die mij deze onzin kan uitleggen??????? Dit was een gevalletje van complete geld- en tijdverspilling!

Met mijn moeder gaat nu godzijdank alles weer goed gelukkig, ik ben de ambulance medewerkers erg dankbaar voor hun adequate en vriendelijke handelen en ik snap hun frustratie. Zij hebben elke dag met dit soort situaties te maken en kunnen niet anders dan doen wat ze opgedragen wordt.

En er is dus iemand geweest die gedacht heeft dat dít de meest effectieve manier van handelen is. Er is iemand die deze regel gemaakt heeft. En daar ongetwijfeld vorstelijk voor beloond is.
En dat kan ik niet begrijpen. Het is domweg te belachelijk voor woorden.

Net als de verkeerssituatie op het Bellamypark in Vlissingen overigens. Maar dat is weer een ander blogje.